یوسفوس (در عبری یوسف بن متتیاهو، به لاتین فلاویوس یوسفوس) در سال 37 یا 38 میلادی در اورشلیم در خانواده­ای عالی­ رتبه از طبقه کاهنان یهودی زاده شد. زبان مادری او در آنجا آرامی بود، اما یونانی هم می­ دانست. او در زندگی­ نامه­ ای که به قلم خود به رشته تحریر درآورده است، به ما می‌گوید که در سال 64 م. به عنوان سفیر به روم فرستاده شد تا عده­ ای از کاهنان یهودی زندانی را آزاد کرده، امنیت آنان را تأمین کند. دو سال پس از بازگشت او به اورشلیم، به تازگی خیزش یهودیان علیه رومیان آغاز شده بود و یوسفوس به جلیل اعزام شد تا دفاع یهودیان در برابر رومیان را رهبری کند. به دنبال سقوط شهر یوتاپاتا در سال 67 م. او کوشید فرار کرده، مخفی شود؛ اما به دست رومیان اسیر شد. او برای حفظ جان خود یک پیش­‌بینی کرد و آن اینکه هم وسپاسیانوس و هم تیتوس که رهبری جنگ را بر عهده داشتند بر تخت پادشاهی خواهند نشست. این پیش­ گویی باعث شد در دو سال اسارتش با او با مدارا رفتار شود. یوسفوس به دستور وسپاسیانوس با یک دختر یهودی از میان اُسرا ازدواج کرد. او همسر اول خود را در اورشلیم تنها گذاشته بود. سرانجام او پس از نگارش چهار کتاب مهم  در حدود سال 100 م. درگذشت