To the Youth in Western Countries

To the Youth in Western Countries

To the Youth in Western Countries, The bitter events brought about by blind terrorism in France have once again, moved me to speak to you young people. For me, it is unfortunate that such incidents would have to create the framework for a conversation, however the truth is that if painful matters do not create the grounds for finding solutions and mutual consultation, then the damage caused will be multiplied. The pain of any human being anywhere in the world causes sorrow for a fellow human being. The sight of a child losing his life in the presence of his loved ones, a mother whose joy for her family turns into mourning, a husband who is rushing the lifeless body of his spouse to some place and the spectator who does not know whether he will be seeing the final scene of life- these are scenes that rouse the emotions and feelings of any human being. Anyone who has benefited from affection and humanity is affected and disturbed by witnessing these scenes- whether it occurs in France or in Palestine or Iraq or Lebanon or Syria.
Without a doubt, the one-and-a-half billion Muslims also have these feelings and abhor and are revolted by the perpetrators and those responsible for these calamities. The issue, however, is that if today’s pain is not used to build a better and safer future, then it will just turn into bitter and fruitless memories. I genuinely believe that it is only you the youth who by learning the lessons of today’s hardship, have the power to discover new means for building the future and who can be barriers in the misguided path that has brought the west to its current impasse.
Anyone who has benefited from affection and humanity is affected and disturbed by witnessing these scenes- whether it occurs in France or in Palestine or Iraq or Lebanon or Syria. It is correct that today terrorism is our common worry. However, it is necessary for you to know that the insecurity and strain that you experienced during the recent events, differs from the pain that the people of Iraq, Yemen, Syria and Afghanistan have been experiencing for many years, in two significant ways. First, the Islamic world has been the victim of terror and brutality to a larger extent territorially, to greater amount quantitatively and for a longer period in terms of time. Second, that unfortunately this violence has been supported by certain great powers through various methods and effective means. Today, there are very few people who are uninformed about the role of the United States of America in creating, nurturing and arming al-Qaeda, the Taliban and their inauspicious successors. Besides this direct support, the overt and well-known supporters of takfiri terrorism- despite having the most backward political systems- are standing arrayed as allies of the west while the most pioneering, brightest and most dynamic democrats in the region are suppressed mercilessly.
The prejudiced response of the west to the awakening movement in the Islamic world is an illustrative example of the contradictory western policies. I genuinely believe that it is only you the youth who by learning the lessons of today’s hardship can be barriers in the misguided path that has brought the west to its current impasse. The other side of these contradictory policies is seen in supporting the state terrorism of Israel. The oppressed people of Palestine have experienced the worst kind of terrorism for the last sixty years. If the people of Europe have now taken refuge in their homes for a few days and refrain from being present in busy places- it is decades that a Palestinian family is not secure even in its own home from the Zionist regime’s death and destruction machinery. What kind of atrocious violence today is comparable to that of the settlement constructions of the Zionist regime?
This regime- without ever being seriously and significantly censured by its influential allies or even by the so-called independent international organizations- everyday demolishes the homes of Palestinians and destroys their orchards and farms. This is done without even giving them time to gather their belongings or agricultural products and usually it is done in front of the terrified and tear-filled eyes of women and children who witness the brutal beatings of their family members who in some cases are being dragged away to gruesome torture chambers. In today’s world, do we know of any other violence on this scale and scope and for such an extended period of time?
Shooting down a woman in the middle of the street for the crime of protesting against a soldier who is armed to the teeth- if this is not terrorism, what is? This barbarism, because it is being done by the armed forces of an occupying government, should not be called extremism? Or maybe only because these scenes have been seen repeatedly on television screens for sixty years, they should no longer stir our consciences.
The military invasions of the Islamic world in recent years- with countless victims- are another example of the contradictory logic of the west. The assaulted countries, in addition to the human damage caused, have lost their economic and industrial infrastructure, their movement towards growth and development has been stopped or delayed and in some cases, has been thrown back decades. Despite all this, they are rudely being asked not to see themselves as oppressed. How can a country be turned into ruins, have its cities and towns covered in dust and then be told that it should please not view itself as oppressed? Instead of enticements to not understand and to not mention disasters, would not an honest apology be better? The pain that the Islamic world has suffered in these years from the hypocrisy and duplicity of the invaders is not less than the pain from the material damage.
Dear youth! I have the hope that you- now or in the future- can change this mentality corrupted by duplicity, a mentality whose highest skill is hiding long-term goals and adorning malevolent objectives.
Dear youth! I have the hope that you- now or in the future- can change this mentality corrupted by duplicity, a mentality whose highest skill is hiding long-term goals and adorning malevolent objectives. In my opinion, the first step in creating security and peace is reforming this violence-breeding mentality. Until double-standards dominate western policies, until terrorism- in the view of its powerful supporters- is divided into “good” and “bad” types, and until governmental interests are given precedence over human values and ethics, the roots of violence should not be searched for in other places.
Unfortunately, these roots have taken hold in the depths of western cultural policies over the course of many years and they have caused a soft and silent invasion. Many countries of the world take pride in their local and national cultures, cultures which through development and regeneration have soundly nurtured human societies for centuries. The Islamic world is not an exception to this. However in the current era, the western world with the use of advanced tools is insisting on the cloning and replication of its culture on a global scale. I consider the imposition of western culture upon other peoples and the trivialization of independent cultures as a form of silent violence and extreme harmfulness.
Humiliating rich cultures and insulting the most honored parts of these, is occurring while the alternative culture being offered in no way has any qualification for being a replacement. For example, the two elements of “aggression” and “moral promiscuity” which unfortunately have become the main elements of western culture, have even degraded the position and acceptability of its source region.
So now the question is: are we “sinners” for not wanting an aggressive, vulgar and fatuous culture? Are we to be blamed for blocking the flood of impropriety that is directed towards our youth in the shape of various forms of quasi-art? I do not deny the importance and value of cultural interaction. Whenever these interactions are conducted in natural circumstances and with respect for the receiving culture, they result in growth, development and richness. On the contrary, inharmonious interactions have been unsuccessful and harmful impositions.
We have to state with full regret that vile groups such as DAESH are the spawn of such ill-fated pairings with imported cultures. If the matter was simply theological, we would have had to witness such phenomena before the colonialist era, yet history shows the contrary. Authoritative historical records clearly show how colonialist confluence of extremist and rejected thoughts in the heart of a Bedouin tribe, planted the seed of extremism in this region. How then is it possible
that such garbage as DAESH comes out of one of the most ethical and humane religious schools which as part of its inner core, includes the notion that taking the life of one human being is equivalent to killing the whole of humanity?
One has to ask why people who are born in Europe and who have been intellectually and mentally nurtured in that environment are attracted to such groups? Can we really believe that people with only one or two trips to war zones, suddenly become so extreme that they can riddle the bodies of their compatriots with bullets? On this matter, we certainly cannot forget about the effects of a life nurtured in a pathologic culture in a corrupt environment borne out of violence. On this matter, we need complete analyses, analyses that see the hidden and apparent corruptions. Maybe a deep hate- planted in the years of economic and industrial growth and borne out of inequality and possibly legal and structural prejudice- created ideas that every few years appear in a sickening manner.
Any rushed and emotional reaction which would isolate, intimidate and create more anxiety for the Muslim communities living in Europe and America not only will not solve the problem but will increase the chasms and resentments.
In any case, you are the ones that have to uncover the apparent layers of your own society and untie and disentangle the knots and resentments. Fissures have to be sealed, not deepened. Hasty reactions is a major mistake when fighting terrorism which only widens the chasms. Any rushed and emotional reaction which would isolate, intimidate and create more anxiety for the Muslim communities living in Europe and America- which are comprised of millions of active and responsible human beings- and which would deprive them of their basic rights more than has already happened and which would drive them away from society- not only will not solve the problem but will increase the chasms and resentments.
Superficial measures and reactions, especially if they take legal forms, will do nothing but increase the current polarizations, open the way for future crises and will result in nothing else. According to reports received, some countries in Europe have issued guidelines encouraging citizens to spy on Muslims. This behavior is unjust and we all know that pursuing injustice has the characteristic of unwanted reversibility. Besides, the Muslims do not deserve such ill-treatment. For centuries, the western world has known Muslims well- the day that westerners were guests in Islamic lands and were attracted to the riches of their hosts and on another day when they were hosts and benefitted from the efforts and thoughts of Muslims- they generally experienced nothing but kindness and forbearance.
Therefore I want you the youth to lay the foundations for a correct and honorable interaction with the Islamic world based on correct understanding, deep insight and lessons learned from horrible
experiences. In such a case and in the not too distant future, you will witness the edifice built on these firm foundations which creates a shade of confidence and trust which cools the crown of its architect, a warmth of security and peace that it bequests on them and a blaze of hope in a bright future which illuminates the canvass of the earth.
Sayyid Ali Khamenei
8th of Azar, 1394 - 29th of Nov, 2015

حجاب و مصادیقش

سلام این مطلب رو چندسال پیش نوشتم الان که بعد از مدت ها خوندمش دیدم برا آسمانه مناسبه و تقدیم کردم:

در کوپه قطار هنگام بازگشت از مشهد مقدس:

الف: اصل در حجاب مستور بودنه

گفتم: کاملاً باهات موافقم به همین دلیل معنی دو چیز رو نمی‌فهمم: یکی شرکت خواهران محجبه تو مسابقات عجیب و غریب مثل ورزش‌های رزمی آن‌ هم در مقابل مردان اجنبی (لااقل در کشورهای خارجی) و افتخار به این‌که با حفظ حجاب تونستن مدال کسب کنن؛ دیگری پافشاری رو برخی مصادیق حجاب، به‌طوری که اگه اون مصادیق از حجاب نباشه انگار فرد حجاب نداره؛

ب گفت: منظورت اینه که ماتنو هم می‌تونه حجاب باشه؟

گفتم: اگه بپذیریم که تو اسلام اصل بر ستر است، پس مانتو هم با شرایطی می‌تونه یه حجاب کامل باشه.

الف گفت: تو روایات اومده که حضرت زهرا یه لباس بلند شبیه به یه مانتوی بلند می‌پوشیده و یه مقنعه که تا روی زانوش میومده؛

ب گفت: همة بدبختی‌ها از اون روزی شروع شد که ما مانتو رو به‌عنوان حجاب پذیرفتیم از اون روز بود که هر روز تنگ‌تر و کوتاه‌تر شدن تا این‌که جامعه به این وضع در اومد؛

گفتم: داری اشتباه می‌کنی. تا اونجایی که من می‌دونم اسلام همیشه معیار مشخص می‌کنه و مصادیق رو به فرهنگ دینی جامعه واگذار می‌کنه. اسلام هیچ حرفی راجع به این نمی‌زنه که چی بپوشیم اون می‌گه پوشش باید چطور باشه؛ پس ممکنه کسایی با مانتو یا چادر ملی خیلی بیشتر از کسایی که چادر سنتی استفاده می‌کنند، با معیارهایِ اسلامی پوشش هماهنگ باشن؛

الف گفت: من به‌نظرم نمی‌رسه گسترش پوشش‌هایی مثل چادر ملی به صلاح باشه

ب گفت: من قصد توهین ندارم ولی خانمم می‌گه، کسایی از چادر ملی استفاده می‌کنن که از روی اجبار و اکراه چادر می‌پوشن.

(دیگه داشتم خسته می‌شدم یه نفس عمیق کشیدم و) گفتم: بازم که شما رفتید سراغ مصادیق!!! آقای الف تعریف شما از حجاب حضرت زهرا (س)  به چادر نزدیک‌تر بود یا مانتو؟ پس این چادر سنتی که اینقدر سنگش رو به سینه می‌زنید از کجا اومد؟ بازم نمی‌خواید قبول کنید اسلام شکل حجاب رو به فرهنگ دینی جامعه واگذار کرده؟ چادر ملی اگه به بخشی از فرهنگ دینی جامعة ما تبدیل بشه چه مشکلی داره؟ اصلا کی گفته که کسایی که چادر ملی می‌پوشن مجبوراً؟

ب گفت: اگه چادر دست‌خوش تغییر بشه دیگه خراب می‌شه و نمی‌شه درستش کرد

گفتم: ای بابا باز که حرف خودتو می‌زنی اصلاً منم تو تیم شما. قبول! نباید چادر سنتی تغییر کنه. ولی شما هم به این سؤال من جواب بدید: واقعاً میشه مردم (به ویژه خانم‌ها) رو مجبور کرد که فقط از یه پوشش استفاده کنن و هر کس هم پوشش دیگه‌ای داشته باشه، بی‌توجه به این‌که اون پوشش معیارهای اسلامی‌ رو داره یا نه، به بی‌حجابی متهمش کرد؟

الف گفت: باید فرهنگ‌سازی کرد (چیزی که از بس شنیدمش و معنی‌اش رو نفهمیدم دیگه ازش بدم میاد)

گفتم: : بیان کردن تعریفی صحیحی از حجاب و عرضه کردن پوشش‌های مختلف و متناسب با آن تعریف خودش نوعی فرهنگ‌سازیه. آقای ب به نظرم بدبختی اون روزی که مانتو اومد شروع نشد بدبختی تفکری مثل تفکر شما است که گفت مانتو حجاب اسلامی نیست. همین تفکر بود که مانتوها رو روز به‌روز تنگ‌تر و کوتاه‌تر کرد چون ناخودآگاه تو ذهن جامعه القا کرده بودید کسایی که مانتو می‌پوشن مذهبی نیستن. اگه همین تفکر شما دربارة چادر ملی یا هرچیزی شبیه به اون ادامه پیدا کنه باز هم نتیجه همون می‌شه! (البته این آخری رو تو دلم گفتم چون نخواستم بهش بر بخوره)

الف گفت: از بیشتر مراجع دربارة چادر ملی سؤال کردن اونا هم جواب دادن که تغییر شکل و رنگ چادر سنتی به صلاح نیست.

گفتم: من این استفتا رو ندیدم ولی...دیگه حرفی نمی‌زنم (البته ذهنم همچنان پر از سؤال ماند؟؟؟)  

پ ن1. آقای الف یک طلبة محترم بودن و آقای ب یک فرد بازاری و مذهبی.

پ ن 2. تو فرهنگ و خانواده‌ای که خودم توش بزرگ شدم و با توجه به نوع پوشش مادرم، پوشش سنتی را بیشتر می‌پسندم ولی با همة این اوصاف فکر می‌کنم نباید میان مصداق و معیار پوشش خلط بشه. البته شاید بپذیرم همون‌طوری‌که 17 رکعت نماز حداقل عبودیته و کسایی که می‌خوان بیشتر بندگی کنن می‌تونن تا 52 رکعت نافله بخونن، حجاب هم یک جنبة حداقلی داره و یک جنبة کامل‌تر. البته باز شرع معیار اونا رو معرفی می‌کنه و عرف مصداقش رو.

الهی...

بارمعبودا تنهایی هایم را با یاران خودت پر کن و ذکر خودت را همواره بر دلم الهام کن.
چونان کن که با غیر تو انس نگیرم.
دلم به دوری از تو خوشتر است تا با وصال غیر تو.
بار معبودا همه دلم را از شوق وصالت لبریز کن چونان که دلبستگی به دنیا در دلم ریشه ندواند.
خدایا مرا به مرگ مشتاق کن چرا که دلم برای دیدارت بال بال می زند.
ای زیبای من، مرا با اهل دنیا کاری نیست. هر آنچه از دنیا به دست آورده ام را به اهل دنیا می سپارم و تنها به امید ملاقات تو به استقبال مرگ می روم.
ای بهترین بهترین ها، دنیایت را فقط و فقط برای مناجات های با خودت، برای قرآن خواندن هایش و برای با یارهای تو بودن هایش دوست دارم.
خودت بهتر می دانی که اگر یاد تو از دنیایم برود هیچ لذتی برایم باقی نمی ماند

گزارشی از کتاب جامع الهیات نوشته توماس آکویناس

جناب دکتر نصرتیان فرمودند، این لینـــــک را بنده در وب بگذارم. مزید توفیقات ایشان و خوانندگان محترم، آرزوی ماست. دوستان از مطالعاتشان بقیه را دریغ نفرمایند. همچنان مخلصیم.(این پست رو آقای قاسمی گذاشته بود. به دلیل این که سایت مشکل پیدا کرده بود دوباره گذاشتم)

راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش

ه دوستی می‌گفت اخیراً تو یه جلسة خواستگاری شرکت کرده و بعد از 4 جلسه صحبت با دختر خانم که طبق توافق طرفین مبتنی بر صداقت و رسیدن به درک متقابل بوده، به توافق‌های بسیاری هم رسیده‌اند؛ اما به یکباره با سیلی از سؤالات از سوی خانوادة دخترخانم مواجه شده که مثلاً شما پول رهن خانه، هزینة زندگی، هزینة جشن ازدواج، خرید لباس عروس و ... را از کجا می‌خواهی تأمین کنی؟! حال شاید بگویید ربط این مطلب به آسمانه چیست؟!!

در جایی می‌خواندم که مارتین لوتر، متفکر میسحی، می‌گوید: «همه‌چیز به ایمان بستگی دارد. کسی که ایمان ندارد مانند شخصی است که می‌خواهد از دریا عبور کند، اما چنان می‌ترسد که حتی نمی‌تواند به کشتی اعتماد کند به همین جهت همان‌جا که هست می‌ماند و هرگز نجات نمی‌یابد زیرا آنقدر اعتماد ندارد که به کشتی سوار شود و از دریا عبور کند». او می‌گوید: «ایمان فقط این نیست که به درستی به چیزی اعتقاد داشته باشیم، بلکه این است که حاضر باشیم بر اساس این ایمان عمل کنیم و به آن اعتماد کنیم» شاید بر این مبنا بتوان گفت لوتر می‌گوید ایمان این نیست که باور داشته باشیم خدا وجود دارد بلکه ایمان یعنی اعتماد به خدا و وعده‌هایش و به عبارت دیگر، با توجه به مثال خودش، باور به وجود کشتی هیچ کمکی به فرد غریق نمی‌کند بلکه آنچه به او کمک می‌کند اعتماد به کشتی و سوار شدن به آن است.(مک‌گراث، آلیستر، ترجمة عیسی دیباج، انتشارات کتاب روشن، 1385،ص165.)

به نظر می‌رسد سخن این متفکر مسیحی از نظر اسلام هم مورد قبول باشد و شواهدی از قرآن هم بتوان بر آن اقامه کرد. مثلاً آنجا که بعد از بیان ماجرای نبرد حضرت داود و جالوت که در آن گروهی اندک با توکل بر یاری خدا به گروهی کثیر از دشمنان پیروز می‌شوند بیان می‌کند «کم من فئة قلیلة، غلبت فئة کثیرهً بإذن الله» و یا زمانی که ماجرای حضرت یوسف را با جزئیات بیان می‌کند، در مقام بیان نتیجة داستان می‌گوید «أن من یتق و یصبر فإن الله لا یضیع أجر المحسنین» این مطلب و مطالب بسیار دیگر که در قرآن بیان شده را می‌توان شاهدی بر این مطلب دانست که کارکر اصلی دین زمانی خود را ظاهر می‌سازد که چنان که آن متفکر مسیحی می‌گفت به خدا اعتماد کنیم تا او ما را از خوف و حزن برهاند. شاید بتوان گفت اگر ما به رغم دیندار بودند هنوز هم خوف و حزن داریم بد نیست که خود را «دینداران بدون خدا» بدانیم.

راستی یادم رفت بگویم آن دوست عاشق پیشة ما در پاسخ به آن سؤالات چند جمله گفت که مضمون آنها این بود: ما برای زندگی روی هیکل ورزشکاری خدا حساب کرده‌ایم نه پول داخل جیبمان.

عید کریسمس و محسوس کردن امور معقول

چهارشنبه هفته دیگه(4دی92 برابر با 25دسمامبر)، عید کریسمس است و ولادت عیسی مسیح. مسیحیان (غیر از پروتستان که 7ژانویه یعنی 13روزبعد را عید میدانند) در این روز جشن و سرودخوانی دارند و بابانوئل(Papa noel که برابرهای دیگرش سانتا کلوز (Santa claus) و سنت نیکولا (Saint Nicola) است) هدایایی به بچه های خوب میدهد و درعوض اندکی شیر و کلوچه میستاند.

توضیح لغتی: واژه کریسمس (به انگلیسی Christmas)‏، به معنای «مراسم عشای ربانی (مَس) در روز مسیح» حدود سال ۱۰۵۰ میلادی به صورت واژه Christes maesse به معنی «جشن مسیح»، وارد زبان انگلیسی شد.

توضیح بین الادیانی(بینادینی):

رسوم گرچه ساختگی باشند؛ اما امروزه کارکردشان بسیار بالا است. همین بابانوئل چنان هیجانی به کودکان می دهد که تا عمر دارند، عطایای عیسی را فراموش نمیکنند. حالا قیاس شود با نحوه اعیاد دینی ما که در حالت خوبش پول اسکناس می دهند و ده تا مُهر عید فلان روی اسکناس میزنند که کاری غلط است؛ تا کودک برود با آن چیپسی بخرد!! تلقین هزار تا مفهوم انتزاعی از خدا و امامان به کودک، آنقدر که یک هدیه خوشایند کودک است، اثر ندارد؛ فافهم جداً

توضیح2: محسوس کردن امور معقول، هنر متألهان کاتولیک است. مسیحیت، برای دوامش به آیینها بسیار وابسته است. نکته الهیاتی اش این است که کلیسا، بدن عیسی است و در مراسم عشا، آنچه کشیش در قالب ویفر-شراب زده شده به دهان مؤمن می گذارد، بدن و خون عیسی است که باید، و تأکید میکنم که باید خورده شود و بلحمه و دمه در جان مؤمن بنشیند. شما می توانید تصور کنید که آن مفهوم انتزاعی خدای پدر و پسر چقدر عینی و ملموس، به قطعه ای ویفر بدل شد که اکنون خورده می شود و خوردنش الهیاتی است. کارکرد زیارت و ساخت زیارتگاه نیز مشابه همین اند.

خون‌پاشی امام حسین(ع) به هنگام تقدیم قربانی

سالياني پيش نبشته‌اي از استاد ملكيان خواندم كه در آن امام حسين(ع) چون "قديس" شمرده‌شده‌بود.(1) قديس، كسي است كه حيات‌اَش را وقفِ خدا كند. (و در اين صحنه، حسين(ع) همه آنچه را كه به صحرا آورده‌بود، وقف خداي‌اَش نمود) نمونه‌هاي ديدني از اين‌نوع انتخاب‌ها زياد‌اَند، در شيعه و اهل‌سنت: طلاب علوم ديني، و در مسيحيت و بوديزم: دختر و پسركاني كه بدين‌نيت، شور و جواني و زيبايي و ... روح و بدنشان را وقف خداي‌ْشان مي‌سازند. 

به‌مناسبت محرمي كه در آنيم، صحنه خون‌پاشی امام حسین(ع) در جریان تیرباران گلوی فرزندش علی‌اصغر به یادم آمد. حضرت در آن جریان همزمان با پاشاندن خون به سمت آسمان فرمودند: خدایا! این قربانب را قبول فرما.   

البته این خون پاشی به هنگام قربانی، پیشتر نزد یهود رسم بود. مانند خوني كه جناب موسي ـ‌به امر يهُوه ـ بر مذبح پاشيد، و این رسم در یهودیت ماندگار شده بود:

[اي موسي!] ... و از خوني كه بر مذبح است ... آن‌را بر هارون و رَخت وي، بپاش! تا او و پسرانش و رختِ پسرانش با وي تقديس شوند.(2)

حلا اين را مقايسه كنيد با كار نمادين حسين‌بن‌علي(ع) در گرماگرم كارزارِ عاشورا.

 به‌روايت طبري، امام حسين به پسرش (علي‌اصغر) مي‌نگريست که ناگاه تيري به گلوي علي نشست و او را ذبح کرد.(3) آن حضرت، دست خود را زير گلوي او گرفت، دستش پر از خون شد و آن را به جانب آسمان پاشيد.(4)

امام باقر(ع) فرمود: هرگز قطره‌اي از آن خون به‌زمين نريخت.»(5)

طبري با همين مضمون از امام باقر(ع) نقل مي‌كند پس از اينكه تير بر گلوي علي اصغر نشست، پدرم خون را بر پسرش علي، مسح كرد و گفت: «خدايا خودت بين ما و اين قومي كه ما را به دعوت گرفتند، حكم فرما كه اين‌چنين ما را مي‌كشند.»

با اين كار، امام قطرات خون را به عنوان تبرك، نصيب آسمانيان (فرشتگان) مي‌كند، خوني كه نجس است و فقهاً ناپاك!

در آيين يهود، تقدس‌نماييِ درگاه عبادت‌گاه‌ها و محراب و مذابح، رسمي ديرين بوده است.

ادامه نوشته

بررسي تطبيقي كاركردهاي فيض در الهيات كاتوليك و لطف در كلام شيعه

 4شنبه هفته پیش بالأخره زمان دفاع مصیبت نامه من نیز به سر رسید. رضی الدین و علیرضا و بانو را نیز برده بودم. استاد عبدالرحیم سلیمانی سنگین و رنگین بر جایگاه نشست و بقیه نیز آمدند. گرچه سایت متاسفانه اطلاع رسانی نکرده بود؛ اما اساتیدم بخشنده و حسین سلیمانی نیز و دوستانم موسوی و صالحی و تنی چند از دانشجویان آمده بودند. جلسه که گرم شد، نطق من هم باز شد و 28دقیقه سخن گفتم. آنها گفتند و من هم شنیدم. به نظرم دانشگاه ادیان درباره مطالعات تطبیقی که نتیجه رشته دین شناسی تطبیقی است، در آغاز راه است و به نظر میرسید جنس کار من برایشان تازگی داشت. بهر جهت بازهم از اساتیدم دکتر مفتاح و صادقنیا بابت گذشته پرزحمتم بر ایشان، سپاسگزارم. در زیر چکیده را از نظر بگذرانید.

ابتدای پایان نامه ام نگاشته بودم:

تقديم به: امام موسی صدر؛ مرزبان شیعه در قله‌های گفتگوی بینادینی

چکیده

«لطف» در متون اسلامی، یکی از صفات برجسته‌ی خدا است و متکلمین اسلامی از آن در اثبات برخی آرای اعتقادی و فقهی بهره برده‌اند. آموزه‌ی لطف برای شیعه، طرح کلی «هدایتِ الهی» را شکل می‌‌دهد که طبق آن، خداوند سراسر آفرینش و ازجمله زندگی بشر را از آغاز تا فرجام «تدبیر» نموده است. خداوندِ دانا نیازهای انسان را و در رأس آن راهنمایی او را مطابق «حکمت» سنجیده و راه را به سوی «سعادتِ» ابدی رهوار ساخته است.

در مسیحیت نیز کاتولیک، در پی نگاه ویژه به گناه آدم و گناه‌آلودگیِ نسل وی، منبع نجات را خارج از عهده و توانایی‌های بشر می‌داند. متکلمان بزرگ کاتولیک سپس چاره‌ی نجات را در ویژگی «فیضِ» خدا دانسته‌اند که اینک در پسر یعنی عیسی‌مسیح تعیّن یافته بود.

نگارنده برآن است تا در سایه‌ی شناخت اضلاع معرفتي و الهياتي آموزه‌ی فيض و لطف، کارکردهای آنها را برشمرد. در دیدگاه وی نقطه‌ی اوج كاركردهای فیض در مباحث بنيادين الهياتي مانند جايگزيني ايمان با شريعت، و نيز ظهور، تصليب و عروج عيسي مسيح است. فيض همزمان پايه‌ی مباحث انسان‌شناسي نيز هست و در مسايلي مانند زندگي و مرگ، اختیار و اراده، شر، گناه، آمرزش و نجات، نقش‌آفريني مي‌كند و در يك كلام، پايه‌ی ايمان و نجات‌شناسي در مسيحيت است. اما در الهيات شيعه، شبيه اين آموزه، قاعده لطف است كه در الهيات شيعه، كاربردي اساسي در خداشناسي عقلي دارد و به‌ويژه در اثبات نبوت و امامت و اجماعات فقها و برخی فروع دین چون امر به معروف و نهی از منکر كاربري يافته است.

لطف دست‌‌کم در وهله‌ی نخست، مشابه و مفهوماً نزدیک به آموزه‌ی فیض مسیحی است؛ اما این پژوهش در پی تطبیق کارکردها و نه لزوماً ماهیتِ این‌دو آموزه در دو مذهب شیعه و کاتولیک است. نگارنده برآن است که در سایه‌ی کارکردها می‌توان فهمی درست از «مقصدِ» این آموزه‌ها بدست داد. به گمان او، جدای از پیام‌های گوناگونِ این آموزه در هر مذهب، هدف نهایی از طرح این‌دو، «هدایت انسان» است.

فوتبال خواهران روحانی

یک مطلب نیمه علمی!!!

سلام مدتها بود مطلب علمی نگذاشته بودم. حالا که برای دکتری پذیرفته شدم (هرجند میان رفتن و ماندن مردد هستم) با خودم گفتم بعد از مدتها یه پست نیمه علمی بذارم. دلیل این که گفتم نیمه علمی اینه که ترجمه‌اس! و تو زمینه ادیان شرق! ولی در کل خوبه چون بصیرت خوبی به آدم می‌ده. خیلی براش زحمت کشیدم و خوشحالم که به نتیجه رسید برا دیدنش می‌تونید به لینک زیر مراجعه کنید. تا بادم نرفته بگم این مدت به آسمانه سر میزدم و پست‌ها رو می‌خوندم ولی به دلیل درگیری فکری و کاری نظر نمی‌دادم به همین دلیل باید از نویسندگان محترم وبلاگ معذرت خواهی کنم.

جایگاه عقل در قلسفه هند

ظهور مجدد آقای شاید! چه کنم و اما و اگر!

شب قبلش پیامک زدم، دکتر! مبارکه. اما جواب داد: چی مبارکه؟ هنوز که چیزی اعلام نشده. صبر کردم تا اعلام کنند. بهش گفتم: حالا چی شد؟ او اما نه برداشت و نه گذاشت پیام داد: قبول شدم حالا چه خاکی به سر بریزم؟

برداشت اول. جامعه بجای نخبه پروری دایماً نخبه کشی می کند! برای تحصیل در این رشته نادرُالحال یعنی ادیان باید جان بکنی و تازه وقتی خبر قبولیت را بشنوی، آه سر بدهی که حالا چه کنم و از این حرفا.

برداشت دو. باید رئال باشی و خودت را سرگرم ریز مسابل شهریه دهی و مدرک گرایی نکنی و از هرجایی که شده، از این مهلکه بدر بیایی تا آینده بتوانی سری در سرها درآوری.

برداشت سوم. معلومات ربطی به مدرک گرفتن ندارد و اگر به هر دلیلی نتوانستی آن قله ساختگی دولت (یعنی دانشگاه) را فتح کنی، از اصل که نیفتاده ای، خانه پُرش از اسب افتاده ای!!

برداشت چهارم. رئوف ما اولین و آخرین این ماجرا نیست، آنها که رنج {تحصیلی، عشقی درباره ازدواج، ...} دیده اند، و صبوری کرده اند، سازندگان آینده اند نه مرفهین بی درد!!

برداشت پنج را شما بنگارید، خسته شدم از این همه شعار.

فرقه هاى فرعى مسیحیت:

1-  فرقه هاى اسیونیها، مارکیونی

طرفداران مکتب حلولیون ، طرفداران مذهب سرنیوس که از علماء بزرگ مذهبعیسوى بشمار مى رفت ، پیروان آپولیناریس کشیش پر قدرت لاذقیه ، نسطوریهاى فرقه یعقوبیه ، ارامنه گراگورى ، مارونیها و دهها فرقه و دسته دیگر که در قرون گذشته درمراکز مختلف به جان یکدیگر مى افتادند و به جنگ مى پرداختند. این فرقه ها هیچ گاه نمى توانستند حضور یکدیگر را تحمل کنند. هر گروه و فرقه اى شعار خاص خود را داشت.

 2- فرقه ژان کالون:

          پیروان این فرقه به پیروى از کالون درتعصب و حفظ شعائر سنتى اولیه مسیحى سخت افراط مى ورزیدند.   

                                                                                    

3- فرقه جان ویگلف:

اهل انگلیس در قرن چهارممیلادى مى زیست و در واقع بنیانگذار هسته اولیه مذهب پروتستان در تاریخ مسیحیت بود. آنچه را قرنها بعد«لوتر«و«کالون« مى گفتند، همان حرفهاى«جان ویگلف بود. ویگلف قربانى تعصب پاپ شد.

ادامه نوشته

اندر نقد عهدین

نقد عهدین به ایرادها و تناقض‌هایی که به تورات و انجیل‌ها وارد دانسته‌اند، می‌پردازد. الهیدانان یهودی و مسیحی هر کدام از این کتاب‌ها را "وحی خدا" می‌دانند. مسلمانان با اذعان به وحی اصل چنین کتاب‌هایی از خدا به موسی و عیسی؛ اما سخن از تحریف‌شدن نسخه‌های اصلی طی تاریخ می‌گویند. از آن‌سو برخی منتقدان از اساس این کتاب‌ها را دست‌نویس بشر می‌خوانند. این نقدها گرچه در جای خود مورد بحث و گفتگو دارند؛ اما به جهت مقدس‌بودن‌ و نیز قانونی‌شدن‌شان نزد دستگاه کلامی اربابان آن ادیان و بالتبع پیروان ادیان ابراهیمی، باید جوانب این ملاحظات هم رعایت شود تا باب گفتگو همیشه و در همه‌حال نزد اهل دقت باز باشد.

محتویات این نوشته: نقد اعتباری و سندی؛ نقد محتوایی: نسبت‌دادن صفات ناروا به خدا؛ نسبت‌دادن صفات مثبت به شیطان؛ نسبت‌دادن اعمال پست به پیامبران

نقد اعتباری و سندی

منتقدان می‌گویند که تجزیه و تحلیل دقیق دربارهٔ مجموعهٔ تورات نشان می‌دهد که مطالب آن به صورت قطعی و نهایی به دست موسی تدوین نیافته‌است.^۱بدیهی است که کتابی که درباره مرگ موسی سخن گفته^۲نمی‌تواند از خدا به موسی وحی شده باشد.^۳

انجیل‌های چهارگانه حتی به نام راویانشان(مرقس متی لوقا و یوحنا) شناخته می‌شوند. ادبیات رایج در تورات و انجیل ادبیات روایی و معمولاً به صورت سوم شخص است.^۴ زمان گردآوری انجیل‌ها را تماما پس از عیسی یعنی از سال ۷۰ میلادی تا حدود سال ۱۰۰ میلادی ذکر کرده‌اند. به نظر بیشتر صاحب‌نظران مسیحی انجیل مرقس در حدود سال ۷۰ میلادی و از همه جلوتر نوشته شده‌است. انجیل متی و لوقا بین سالهای ۸۰ تا ۱۰۰ میلادی تدوین یافته‌اند. از اینها متاخرتر انجیل یوحنا است که در اواخر سدهٔ نخست میلادی گردآوری شده‌است.^۵و۶ نکته مهم تر آنکه درباره حواری و صحابی بودن قدیمیترین گزارشگران زندگانی عیسی یعنی مرقس و متی نیز تردید کرده‌اند.^۷ با وجود این در حواری نبودن لوقا و یوحنا که متاخرترند جای تردید نخواهد ماند.^۸ پس منتقدان می‌گویند هیچکدام از نویسندگان انجیل‌ها عیسی را درک نکرده‌اند.^۹

نقد محتوایی

نسبت‌دادن صفات ناروا به خدا

نزول خدا بر قله کوه^۱۰

خسته‌شدن خدا از کار آفرینش و استراحت جهت رفع خستگی:

... پس خدا روز هفتم را مبارک خواند و آن را تقدیس نمود زیرا که در آن آرام گرفت از همهٔ کار خود که خدا آفرید و ساخت... .^۱۱

نهی آدم از معرفت نیک و بد:

... و خداوند خدا آدم را امر فرموده گفت از همهٔ درختان باغ بی ممانعت بخور اما از درخت معرفت نیک و بد زنهار نخوری... .^۱۲

گفتن این سخن نادرست به آدم که اگر از درخت معرفت بخوری خواهی مرد:

... اما از درخت معرفت نیک و بد زنهار نخوری زیرا روزی که از آن خوردی هر آینه خواهی مرد... .^۱۳

آیت‌الله العظمی حسین وحیدخراسانی در این‌باره می‌گوید:

کسی که می‌گوید اگر از درخت نیک و بد بخوری خواهی مرد و آدم و همسرش می‌خورند و نمی‌میرند یا می‌داند که نمی‌میرند پس دروغگوست و یا نمی‌داند پس جاهل است.^۱۴

راه‌رفتن خدا در باغ^۱۵

گم‌کردن آدم و حوا در باغ بعد از اینکه آن دو خود را در میان درختان پنهان کردند:

... و آواز خداوند خدا را شنیدند... و آدم و زنش خویشتن را از حضور خداوند خدا در میان درختان باغ پنهان کردندو خداوند خدا آدم را ندا در داد و گفت کجا هستی؟گفت چون آواز تو را در باغ شنیدم ترسان گشتم زیرا که عریانم پس خود را پنهان کردم... .^۱۶

بی‌اطلاعی خدا از اینکه آدم و حوا از درخت خورده‌اند:

... گفت چون آواز تو را در باغ شنیدم ترسان گشتم زیرا که عریانم پس خود را پنهان کردم. گفت که تو را آگاهانید که عریانی؟آیا از آن درختی که تو را قدغن کردم که از آن نخوری خوردی... .^۱۷

دلالت خدا بر یکسان بودن خودش و فرشتگانش از جهت درک و شعور و اینکه آدم هم با خوردن از درخت مثل آنها شده‌است:

... و خداوند خدا گفت همانا انسان مثل یکی از ما شده‌است که عارف نیک و بد گردیده اینک مبادا دست خود را دراز کند و از درخت حیات نیز گرفته بخورد و تا به ابد زنده ماند...^۱۸

پشیمان و ناراحت شدن خدا از آفرینش انسان و اینکه از عواقب این خلقتش خبر نداشته:

... و خداوند پشیمان شد که انسان را بر زمین ساخته بود و در دل خود محزون گشت و خداوند گفت انسان را که آفریده‌ام از روی زمین محو سازم انسان و بهایم و حشرات و پرندگان هوا را چون که متاسف شدم از ساختن ایشان... .^۱۹

بیان تثلیث و نیز فرزند داشتن خدا:

... کیست آن که بر دنیا غلبه یابد جز آنکه ایمان دارد که عیسی پسر خداست...^{[پانویس ۲۰]}

تجسم خدا و اتحاد او با گوشت و خون پیروان خود^۲۱

تبدیل آب به شراب به عنوان اولین معجزه^۲۲

نسبت دادن صفات مثبت به شیطان

هدایت حوا توسط شیطان به استفاده از درخت معرفت:

... مار به زن گفت هر آینه نخواهید مرد بلکه خدا می‌داند در روزی که از آن بخورید چشمان شما باز شود و مانند خدا عارف نیک و بد خواهید بود... پس از میوه اش گرفته بخورد و به شوهر خود نیز داد... آنگاه چشمان هر دوی ایشان باز شد و فهمیدند که عریانند... .^۲۳

نسبت دادن اعمال پست به پیامبران

   مستی و زنای داوود پیامبر با زن شوهردار^۲۴

   مستی مکرر لوط پیامبر و زنای او با دو دخترش^۲۵

   ساخت بت و دعوت به بت‌پرستی از طرف هارون پیامبر و برادر موسی ^۲۶

   فحاشی و مستی نوح پیامبر^۲۷

پانویس

1. ریچارد بوش و دیگران جهان مذهبی صفحه ۶۰۵

2. تثنیه

3. اندیشه اسلامی ۲ صفحه۱۱۴

4. رابرت هیوم ادیان زنده جهان صفحه ۳۵۲

5. ریچارد بوش جهان مذهبی صفحه ۶۷۷ و۶۷۸

6. موریس بوکای تورات انجیل قرآن و علم صفحه۷۸

7. همان صفحه۸۷-۹۹

8. محمدحسین طباطبایی معنویت تشیع ۲۴۰ و ۲۴۱

9. این بخش مجموعا از کتاب اندیشه اسلامی ۲ تالیف غفارزاده و عزیزی

10. خروج باب ۱۹ آیه ۲۰

11. پیدایش باب دوم

12. پیدایش باب دوم

13. پیدایش باب دوم

14. حسین وحیدخراسانی. آشنایی با اصول دین. چاپ اول. قم. ۷۲.

15. پیدایش باب ۳ آیه ۸ و ۹

16. پیدایش باب سوم

17. پیدایش باب سوم

18. پیدایش باب سوم آیه ۲۲

19. پیدایش باب ۶ آیه۶ و ۷

20. یوحنا باب پنجم

21. یوحنا باب اول آیه اول

22. یوحنا باب اول آیه اول

23. پیدایش باب سوم

24. دوم سموئیل باب ۱۱ آیه ۲ تا۶

25. پیدایش باب ۱۹ آیه ۳۰ تا ۳۸

26. خروج باب ۳۲ آیه ۱ تا ۵

27. پیدایش باب ۹ آیه ۲۰ تا ۲۴

 

تاریخ‌شمار ابتدای مسیحیت

موعظهٔ بالای کوه عیسی۳۳ میلادی
در این سال عیسی مسیح از سوی مقامات رومی که آموزه‌های او را تهدیدی علیه خود می‌پنداشتند، مورد محاکمه قرار گرفت و مصلوب گردید.

۳۷ میلادی
پولس اهل تارسوس (از شهرهای یونان قدیم)، با دیدن صحنه‌ای در جادهٔ دمشق، به دین مسیحیت می‌گرود و مأموریت خود را برای تبلیغ و مسیحی کردن غیر یهودیان، آغاز می‌کند.

۴۲ میلادی
شمعون ملقب به پطرس (از حواریون مسیح (که برای قرن‌های متمادی به عنوان اولین پاپ، مقام او را جشن می‌گیرند، نخستین جامعهٔ مسیحی را در رم بنیانگذاری می‌کند.

۶۴ میلادی
مسیحیان به خاطر آتش سوزی شهر رم مورد اتهام قرار گرفتند. امپراتور نرون طی تلاشی برای بدست آوردن مجدد محبوبیت خود، آنان را مورد شکنجه و آزار قرار می‌دهد. پطرس قدیس (سنت پیتر) در این زمان کشته می‌شود.

۷۰ میلادی
رومیان اورشیلم (بیت المقدس) را پس از شورش یهودیان بر علیه حکومت آنان، شدیداً تخریب می‌کنند. بسیاری از یهودیان از اورشلیم اخراج می‌شوند. مسیحیان در این شورش علیه رومیان شرکت نمی‌کنند. رم به مرکز حرکت‌های رو به رشد مسیحی تبدیل می‌شود.

۳۰۱میلادی
تیرداد یکی از پادشاهان ارمنستان، در سال ۳۰۱ میلادی دین مسیحیت را در سرزمین ارمنستان رسمی و آزاد اعلام می‌کند و این در حدود ۱۲ سال زودتر از رسمی‌شدن دین مسیحیت در امپراتوری روم است.

۳۰۴ میلادی
جوامع مسیحی در اطراف مدیترانه به صورت گروه‌هایی جمع شده و از آنجا تا بریتانیا و درهٔ نیل در مصر، رفتند.

۳۱۳ میلادی
به سبب پشتیبانی امپراتور کنستانتین، مسیحیت خیلی سریع به قویترین مذهب در امپراتوری روم تبدیل شد.

۳۲۵ میلادی
اولین گردهمایی رهبران کلیسای مسیحیت برای تبیین عقاید مسیحیت و سازماندهی جامعهٔ مسیحیت در نیقیه تشکیل شد. اعتقاد نامهٔ حواریون با اعتقاد نامهٔ نیقیه (مجموعه‌ای از باورهای پایه‌ای اعتقادی مسیحیان) نوشته می‌شود. بعد از تعریف و پذیرش این اعتقادنامه، فرقه‌ها و افرادی که الوهیت مسیح را نمی‌پذیرفتند (مانند آریوس) به عنوان بدعت شناخته شدند.

۳۳۰ میلادی
روم جدید در بیزانس توسط کنستانتین، پایه‌گذاری و دوباره به کنستانتینوپول (استانبول کنونی)، نام‌گذاری شده وبه عنوان پایتخت امپراتوری مسیحیت، ساخته می‌شود.

۳۸۱ ـ ۳۹۱ میلادی
در طول حکومت امپراتور تئودوسیوس، مسیحیت به صورت دین رسمی امپراتوری روم درمی‌آید. پیروان غیرمسیحی کافر و بدعت‌گذاری در مسیحیت (افکار مخالف دیدگاه‌های مسحیت (غیرقانونی اعلام می‌شود.

                  

فرقه های دین یهودیت

دین یهودیت دارای فرقه هایی است که برخی از مهم ترین آنها را به اختصار توضیح و نام می بریم:

ادامه نوشته

ماه مبارک رمضان

آمد شهر صیام، سنجق سلطان رسید

دست‏ بدار از طعام مایده جان رسید

جان ز قطعیت ‏برست، دست طبیعت ‏ببست

قلب ضلالت ‏شکست لشکر ایمان رسید

لشکر «والعادیات‏»  دست ‏به یغما نهاد

ز آتش «و الموریات‏» نفس به افغان رسید

البقره راست ‏بود موسی عمران نمود

مرده از و زنده شد چونک به قربان رسید

روزه چون قربان ماست زندگی جان ماست

تن همه قربان کنیم جان چون به مهمان رسید

صبر چو ابریست ‏خوش، حکمت ‏بارد ازو

زانک چنین ماه صبر بود که قرآن رسید

نفس چون محتاج شد روح به معراج شد

چون در زندان شکست جان بر جانان رسید

پرده ظلمت درید، دل به فلک بر پرید

چون ز ملک بود دل باز بدیشان رسید

زود از این چاه تن دست‏ بزن در رسن

بر سر چاه آب گو: یوسف کنعان رسید

عیسی چو از خر برست گشت دعایش قبول

دست‏بشو کز فلک، مایده و خوان رسید

دست و دهان را بشو، نه بخور و نی بگو

آن سخن و لقمه جو، کان به خموشان رسید

مولوی

نامه‌ای به امام زمان

این مطلب رو یه مدت قبل رو یه وبلاگ دیدم خوشم اومد برا همین تصمیم گرفتم در روز نیمه شعبان به این بهونه وبلاگ رو به روز رسانی کنم.

ای کاش آن اوایل که زبان گشودم نزدیکانم مرا به گفتن یا مهدی وا میداشتند ای کاش مهد کودکم مهد آشنایی با تو بود کاشکی در کلاس اول دبستان آموزگارم الفبای عشق تو را برایم هجی میکرد و نام زیبای تو را سرمشق دفترچه تکلیفم قرار میداد.در دوره راهنمایی هیچکس مرا به خیمه سبز تو راهنمایی نکرد.در سالهای دبیرستان کسی مرا با تو که مدیر عالم امکان هستی پیوند نزد.در کتاب جغرافی ما صحبتی از ذی طوی و رضوی نبود در کلاس تاریخ کسی مرا با تاریخ غیبت غربت و تنهایی تو آشنا نکرد.در درس دینی به ما نگفتند که باب الله و دیان دین حق تویی.دریغ که در کلاس ادبیات آداب ادب ورزی به ساحت قدس تو را گوشزد نکردند.چرا موضوع انشای ما به جای علم بهتر است یا ثروت از تو و از ظهور تو و از روشهای جلب رضایت تو نبود؟!مگر نه این است که بی تو نه علم خوب است و نه ثروت؟ای کاش در کنار انواع و اقسام فرمولهای پیچیده ریاضی،فیزیک و شیمی فرمول ساده ارتباط با تو را نیز به من یاد میدادند.وقتی برای کنکور درس میخواندم کسی مرا برای ثبت نام در دانشگاه معرفت و محبت امام زمان تشویق نکرد.کسی برایم تبیین نکرد که معرفت امام نیز مراتب دارد و خیلی ها تا آخر عمر در همان دوران طفولیت یا مهد کودک خویش در جا میزنند.مولای من!در دانشگاه هم کسی برایم از تو سخن نگفت پرچمی به نام تو افراشته نبودکسی به سوی تو دعوت نمیکرد هیچ استادی برایم اوصاف تو را برایم بیان نکرد.کارکرد دروس معارف اسلامی و تاریخ اسلامفجبران کسری معدل دانشجویان بود!نه اینکه از تبلیغات مذهبی،نشستهای فرهنگی،نماز جماعت،اردوهای سیاحتی -زیارتی مسابقات قرآن و نهج البلاغه و ... خبری نباشدکم و بیش یافت میشود اما در همین عرصه ها نیز تو سهمی نداشته ای و غریب و مظلوم و از یاد رفته ای.اینک اما در عمق ضمیر خود تو را یافته ام چندی است با دیده دل تو را پیدا کرده ام در قلب خویش گرمای حضورت را با تمام وجود احساس میکنم گویی دوباره متولد شده ام آقای من!از کجا آغاز کنم؟از خود بگویم یا از دیگران؟از نسلهای گذشته بگویم یا از نسل امروز؟از دوستان شکوه کنم یا از دشمنان؟از آنانی بگویم که خاطر شریف تو را می آزارند؟از آنها که دستان پدرانه و مهربانت را خون ریز معفی میکنند؟از آنها که چنان برق شمشیرت را به رخ میکشند که حتی دوستانت را از ظهورت میترسانند؟از آنها که بر طبل نومیدی میکوبند و زمان ظهورت را دور می پندارند؟از خود آغاز میکنم که هر کس از خود شروع کند امر فرج اصلاح خواهد شد.میخواهم به سوی تو برگردم.یقین دارم بر گذشته های پر از  غفلتمفکریمانه چشم می پوشی،میدانم توبه ام را قبول میکنی و با آغوش باز مرا می پذیری.من از تو گریزان بودم اما تو هم چون پدری مهربان دورادور مرا زیر نظر داشتی العفو....العفو.....

 

تقدیم به امام زمان

وقتي تو نيستي
نه هست‌هاي ما
چونانكه بايدند
نه بايدها

مثل هميشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض مي‌خورم

عمـري است
لبخندهاي لاغر خود را
در دل ذخيره مي‌كنم: باشد براي روز مبادا
اما
در صفحه‌هاي تقويم
روزي به نام روز مبادا نيست

آن روز هر چه باشد
روزي شبيه ديروز
روزي شبيه فردا
روزي درست مثل همين روزهاي ماست
اما كسي چه مي‌داند؟
شايد
امروز نيز روز مبادا 
باشد

وقتي تو نيستي
نه هست‌هاي ما
چونانكه بايدند
نه بايدها

هر روز بي‌تو روز مباداست

"قیصر امین‌پور آینه‌های ناگهان" 

کین‌توزیِ سیاسی

یادداشت بنده که در زیر میآید، در ویژه نامه «سبک زندگی سیاسی» مجله سروش هفتگی (وابسته به صداوسیما) سال سی وششم شنبه92:02:28 چاپ شده است. موضوع، سعه صدر رییس جمهور و کاندیداهای آن است که بویژه در مناظرات قبل از پیروزی و منازعات پس از آن باید لحاظ شود.
جامعه شناسی کینه را بخوانید که متاسفانه عام البلوی شده است.

کین‌توزی، ترکیبی از هیجانات مرتبط باهم؛ شامل رنجش، ناخوشایندی، نفرت، خصومت، خشم درون‌مانده، و ترس است که پس از توجه به یک تخطی به‌وجودمی‌آید. این هیجان فروخفته، ریشه در ناتوانی فرد درقبال انواع ضعف‌ها، محرومیت‌ها، حرمان‌ها و کمبودهای روانی ذهنی پدید می‌آید. اما نقطۀ مقابل کین‌توزی، احساس بخشش(عفو) است که به معنی مهار یا ممانعت از هیجانات کینه‌توزانه و از طریق تجربۀ هیجانات مثبت و مبتنی بر محبت در هنگام یادآوری خطای شخص مقابل به‌وجودمی‌آید.

خاستگاه کین‌توزی، ساحت روان بشر است و دامنۀ اثرات کژش به فراخور جایگاه هر فرد در جامعه متفاوت است. اگر کین‌توزی در نهاد یک سیاست‌مدار نهادینه شود، دیر یا زود باید منتظر اتفاقات نابهنگام و خراب‌کارانه بود. کین‌توزی در ساحت سیاست، یعنی تخریب تدریجی درخت فرهنگ، تنۀ جامعه و تنِ جماعت. کین‌توزی چه‌بسا یک آدم اخلاقی را نیز در گرداب خود فروبرد.این بیماری در این فرد اخیر، البته با دعوی‌های شتاب‌زده و گاه تعصب‌آلود مبنی بر "صادق"‌بودن همراه است که زادۀ ناتوانی وی است.

کین‌توزی به لحاظ اجتماعی، ریز و درشت، محروم و نامحروم نمی‌شناسد. همیشه یک کین‌توزی خزنده در بطن جامعه ریشه می‌دواند و بیشتر آنانی را مبتلا می‌کند که شخصیت غنی و پرمایه ندارند، آنان که پوچی درون را با جایگاه اجتماعی‌شان پر می‌کنند.

در جوامع سیاسی که رقابت‌محور هستند، کین‌توزی البته بیشتر نمود دارد. در ساختار عاطفیِ کین‌توزی،ما به مسئلۀ"من" و "تو"برمی‌خوریم. همۀ احساس‌های مربوط به کین‌توزی، مستلزم کنش‌‌های بین‌الأذهانی فعالانه یا منفعلانۀ «مقایسه‌کردنِ» خود با دیگران است. این مقایسه، تأثیر عمیقی بر سرشت و سرنوشت جامعه خواهد گذارد. جامعه‌ای که از همه‌سو، گرفتار رقابت، هم‌چشمیِ‌جناحی و شقاق و چنددستگی است، بستر مناسبی برای روییدن علف‌های هزر کین‌توزی و عقده‌ گشایی است.

صورت‌های اولیۀ کین‌توزی، انتقام‌جویی، بغض، رشک‌ورزی، بدسگالی و سوء نیت است. این بغض، خشم سرکوفته‌ای از فعالیت "من" است که به‌طرزی مبهم اما فعالانه در پستوی ذهن می‌خلد و می‌جنبد تا فرصت ظهور پیدا کند.

بنابراین، کین‌توز کسی است که به لحاظ عاطفی، نه آزادانه ترازهای اجتماعی متفاوت را می‌پذیرد و نه با اشخاص پایگاه‌هایفرادست کنار می‌آید. او "من"اَش هنوز "ما" نشده است!

 

اهم مناشیِ کین‌توزی:

1.      انتقام

عطش انتقام مهم‌ترین منشأ کین‌توزی است. انتقام چگونه شکل می‌گیرد؟ اگر در قبال ضربۀ کسی، فرد واکنش آتی نشان دهد؛ یعنی غضب کند و پاسخ وی را بدهد، این حالتی عادی از انتقام است؛ اما اگر بی‌آنکه وی را قلباً ببخشد، فعلاً دندان روی جگر بگذارد، این وقفه‌انداختن، آغاز نقشۀانتقام‌گیرنده است. این وقفه، معلول تأمل انتقام‌جو در این نکته است که واکنش آنی، فعلاً به شکست خواهد انجامید و این زمان بگذار تا وقت دگر!

2.      ناتوانی درون

کین‌توزی هیچگاه نمی‌تواند بدون وساطت "عجز" فرصت ظهور پیدا کند. در مورد انتقام دیدیم که انتقام‌جو از آن‌رو فرصت پاسخ را به تأخیر می‌اندازد که درحقیقت، عاجز از پاسخ بهنگام است.زین‌رودر سنت دین اسلام، "غیبت" تلاش عاجز خوانده شده است[1]و به لحاظ روانی، شکلی خوددرمانی برای ناتوانان است.

کین‌توز تاب تحمل به‌تران را ندارد و توفیقات آنها مایۀ رنجش او می‌شود. کین‌توز عاجز از تمکین در برابر ارزش‌های والاتر دیگران است.

3.      احساس صادق‌بودن

احساس "برحق‌بودن"ویژۀ برترخواهان است، و لانه در جان مُکنت‌داران مال، زور و فروشندگان اطلاعات‌ دینی دارد. اگر میل انتقام دایماًارضاناشده باقی بماند و بویژه اگر احساس برحق بودن در قالب ایدۀ "وظیفۀ دینی" تشدید شود، فرد ممکن است حتی جانش را فدای آن بهشت خیالی کند. برای تجار دین، بهشت از آن‌رو بهشت است که می‌توان از آنجا به تماشای اهل دوزخ و عذاب نشست!

چه باید کرد؟

قیام عفو در قامت سیاست

قرآن کریم می‌فرماید: «بشتابید بسوی مغفرت پروردگار خود و بهشتی که ... برای پرهیزگاران آماده است، پرهیزگارانی که ... از بدی مردم درگذرند ....»؛[2]و خطاب به پیامبر اسلام(ص) فرمود:

به سبب رحمت خداست كه تو با آنها اينچنين خوشخوى و مهربان هستى. اگر تندخو و سخت‏ دل می بودى از گرد تو پراكنده می شدند. پس بر آنها ببخشاى و برايشان آمرزش بخواه و در كارها با ايشان مشورت كن ... .»[3]

در سنت اسلام، زیبایی (و در تعبیری دیگر رأسِ) سیاست، عبارت است از: عدالت در فرمان‌روایی و بخشش به هنگام قدرت.[4]امیرالمؤمنین علی(ع) فرمود: «حین قدرت، بخشنده باش!»[5]آری! رأسسیاست، سیاستِ مدارا است.[6]گرچه رفق، مقصد این نوشتار نیست؛ اما برای نکو اندیشان بسی حیاتی است. رسول مهر(ص) فرمود: «اگر "مهربانی" صورتی مادی به خود می‌گرفت، هیچ مخلوقی نیک و زیباتر از او نبود.»[7]مهم‌ترین آفت قدرت سیاسی، غرور است که احساس عزت و تواضع به فرودست را از حاکم می‌ستاند، و چهرۀ وی را نازیبا و جان وی را سرشار از کینه می‌کند.

سیاست‌مدار راست‌کردارِ شیعه، در بزنگاه تصمیمات مهم کشوری، پیرویِ امام صادق(ع)ی است که فرمود: «بخشش ستمکاران، خوی ما است.»[8]هم‌چنان‌که سیرۀ جدّ نکوخلق‌اَش هم بود. حضرت محمد(ص) در فتح مکه همه دشمنانش را بخشید.[9] این رفتار ایشان به عنوان فرماندۀ سپاه اسلام، به‌ویژه برای مدیرانی که به سمتی کلان در کشور می‌رسند، شایسته دقت نظر بیشتر است. پیامبر(ص) با وجود ناملایمات فراوان مشرکان مکه، پیام اسلام را در رفتار سراسر مِهرش به تصویر کشاند و نقش مهر را بر چشمان منتظر رقیب کینه‌توزش مُهر کرد. او کینه‌توزی را شرمنده کرد.

آری! مؤمن کینه نمی‌ورزد؛[10]که کینه، مادر عیوب[11]و  سبب فتنه‌انگیزی و اسلحۀ شرارت‌بار است.[12]

ادامه نوشته

آسمانه

آسمان/ آسمانه: این دو واژه را نباید با هم اشتباه کرد. آسمانه که در اصل مصغر آسمان بوده است، اصطلاحاً به «سقف اتاق» اطلاق می‌شود. شاعران گاهی به ضرورت شعری آن را معنای آسمان گرفته‌اند؛ ولی در آثار معتبر فارسی، آسمانه همیشه به معنای «سقف اتاق یا ایوان» به‌کار رفته است:

«مستی به خانه کن، که آنچه زیر آسمانه توان کرد، زیر آسمان نتوان کرد» (قابوس‌نامه)

بین ای مَه آسمان و مبین آسمانه را            واهنگ باغ‌ها کن و بگذار خانه را (مسعود سعد)

منبع: نجفی، ابوالحسن، غلط ننویسیم: فرهنگ دشواری‌های زبان فارسی، مرکز نشر دانشگاهی، تهران1371