اما شخص رئوف خان گفت استاد اگر اجازه دهید اول قرآن خوانده شود. بعد از تلاوت آیات ۲۹ تا ۳۴ سوره مریم آقای نصرتیان شروع به سخن کرد. اما نمیدانم چرا بلند نشدند و نشسته روی صندلی کار را شروع کرد. آقای وحیدی که گویا تازه متوجه شده بودند جلسه دفاعی قرار است برگزار شود با ده دقیقه تاخیر وارد سالن شد. رئوف خوب و مسلط بحث را شروع کرده بود و داشت از فیض و آکوئیناس و آگوستین و پولس میگفت بی تردید خوب و مسلط بود معلوم بود این مفاهیم پیچیده فلسفی و الهیاتی را فهمیده بود و هضم کرده بود. آقای وحیدی که دیر آمده بود و زمان در اختیار نداشت گفت وقت تمام شده. رئوف خان در دو دقیقه صحبت های خود را جمع و جور کرد. سپس آقای حدادی وارد صحنه شد و از مزایای این اثر و نقاط قوت گفت انصافاْ نقاط قوت آن بر نقاط ضعف برتری چشمگیری داشت. در واقع باید میگفتیم اصلا نقطه ضعف آن چنانی نداشت. تنها استاد حدادی به چکیده ایشان ایراد وارد کرد و اینکه باید فلان کار و بهمان کار صورت می گرفت که تا جایی که من اطلاع دارم  خارج از مصوبه های ایشان بود و ایرادی نابه جا که به تعبیر خود ایشان معنایی جز مردم آزاری نداشت. فلهذا این داوری با خوبی و خوشی به پایان رسید. القصه رئوف خان قصه مجددا و این بار هم نشسته و نه ایستاده به برخی از این اشکالات پاسخ داد. سپس استاد شهبازی به روی صحنه رفت و به آلرژی آقای حدادی مبنی بر اینکه چرا بخشی از کتاب مصوب شد پاسخ داد و در نهایت آقای مفتاح هم به تعریف از رئوف خان پرسید و گفت ایشان هم و غمش این پایان نامه بود و به معنای واقعی دانشجو بوده است. راستی یادم رفت رئوف در نوبت دوم از همراهی مادرش تشکر کرد و از همه دوستان و اساتید هم کمک کرد. بدون شک مفتاح و شهبازی رضی الله عنهما از با اخلاقترین اساتید دانشگاه هستند دست آخر آقای نصرتیان با درجه عالی و نمره ۱۹ دفاع کرد و درآخر هم به ما شیرینی داد. صبحانه هم نخورده بودیم چسبید.

رئوف خان مبارکت باشه.