آسمــــــــانه

آسمان/ آسمانه: این دو واژه را نباید با هم اشتباه کرد. آسمانه که در اصل مصغر آسمان بوده است، اصطلاحاً به «سقف اتاق» اطلاق می‌شود. شاعران گاهی به ضرورت شعری آن را معنای آسمان گرفته‌اند؛ ولی در آثار معتبر فارسی، آسمانه همیشه به معنای «سقف اتاق یا ایوان» به‌کار رفته است:

«مستی به خانه کن، که آنچه زیر آسمانه توان کرد، زیر آسمان نتوان کرد» (قابوس‌نامه)

بین ای مَه آسمان و مبین آسمانه را            واهنگ باغ‌ها کن و بگذار خانه را (مسعود سعد)